"Leef VOL  ;  Vrij, Ontspannen en Licht"

Mijn verhaal in vogelvlucht

Mijn hele leven stond in één seconde op z'n kop toen er in april 2012 een tumor in mijn dikke darm werd geconstateerd. Alles kwam in een ander perspectief te staan. Kanker was een feit en ik werd meteen in het bijbehorende verhaal gezogen. 

Toch wist ik ook meteen , hoe pijnlijk het ook was, welke uitnodiging er voor mij aan hing. Welke schillen ik verder af kon pellen, wat me te doen stond om te kunnen zijn wie ik bedoeld ben in dit leven. En zo steeds te kunnen luisteren naar wat het leven van mij wil.

Al jarenlang was er binnen in mij een gevoel van " ik leef het leven niet vol" en voelde ik me regelmatig depressief. Het leven ervaarde ik vaak als een gevangenis en ik snakte naar innnerlijke vrijheid. Ik las boeken, volgde trainingen, ging in therapie, voerde gesprekken en steeds dacht ik dat het buiten mezelf te vinden zou zijn. Ik was in de zoekstand geschoten en was moe. Eén van mijn eerste reacties na de diagnose was dan ook : "Oh nee ook dat nog! ". En meteen erachteraan " Maar misschien ben ik er wel snel vanaf en hoef ik niet meer lang te leven". Voor velen zal dit een confronterende gedachte zijn, voor mij was het in die dagen er eentje die me rust gaf.

Ik werd geopereerd, de tumor en wat aangetaste kliertjes werden verwijderd en omdat de prognose niet heel erg gunstig was ( 30 % kans dat ik na vijf jaar nog in leven zou zijn) werd me voorgesteld om een adjuvante ( aanvullende) chemobehandeling van zes maanden te ondergaan met als doel genezing. De kans op genezing, zo werd mij verteld, zou door de chemobehandeling met 15 tot 20 % toenemen. Toch schreeuwde mijn hele lichaam NEEEE, ik wil die chemo niet!

Er volgde een aantal weken van enorme onrust , twijfel en op en neergaande gedachten. Het voorstel was een kuur van acht maanden. Elke drie weken starten met een infuus en vervolgens twee weken chemopillen. Al met al zou ik dan met zes maanden ( voor de kerst.......dat dan weer wel) klaar zijn. De luchtigheid waarmee dit voorstel steeds besproken verontrustte me enorm. Niemand repte over de mogelijke gevolgen van het giftige spul en vertelde over de mate waarin mijn lichaam in een oorlogstand zou komen. En ook over de eventuele blijvende gevolgen zoals neuropathie, slopende vermoeidheid enz , werd niet gesproken. Het toedienen van chemo voelde voor mij als schieten met een kanon op een mus en je lichaam in een vechtstand brengen. En in mijn beleving is er niets om tegen te vechten en als blijkt dat je minder lang kunt leven dan je had gehoopt of gedacht is er zeker geen strijd geweest die je had kunnen winnen!

Na het lezen van rapporten over de bijwerkingen van de voorgestelde middelen, de bijbehorende percentages extra overlevingskans en veel gesprekken en meditatieve momenten , heb ik uiteindelijk gekozen voor alleen de pillen kuren. Het was een hele bevalling maar mijn uiteindelijke beslissing geeft me tot op de dag van vandaag rust. Het infuus gaf de meeste bijwerkingen en zorgde voor de minste toevoeging overlevingskans. Daarnaast was de gedachte dat ik alle pillen gewoon thuis zou kunnen innemen en dus ook zelf kon bepalen óf en in welke hoeveelheid ik ze innam een gerusstellende gedachte. Op tweede kersdag 2012 nam ik bij het ontbijt de laatste pillen in.

In het half jaar van de behandeling had ik me al verdiept in de vele alternatieve mogelijkheden bij kanker en was ik gestart met het veranderen van mijn voedingspatroon , gaf ik mezelf twee keer per week een antroposofische injectie , ging ik naar homeopatsich arts en werd ik begeleid door een natuurarts die me van allerlei middelen voorschreef die allemaal regulier positief onderzocht waren maar de weg naar de farmaceutische industrie niet hadden gehaald. Het was een flinke batterij waarover in een later schrijven meer. Ook ondersteunde een spiritueel therapeute me , deed ik twee familieopstellingen ( mijn vader is in 1988 aan darmkanker overleden) en liet ik een reading doen.

Vanaf 2013 tot nu ( okt 2016 ) ben ik doorgegaan op de manier waar ik me goed bij voel. Ik ben in therapie gegaan om mijn leven nog eens onder de loupe te nemen en we hebben in september 2013 een hond, Willem, genomen die ons dagelijks in beweging houdt. Daarnaast ben ik anders gaan werken, op zangles gegaan, veel gaan schrijven en kun je me veel buiten vinden. De natuur is bijzonder helend!
Ik kan nu zeggen dat kanker voor mij een cadeau was dat ik kreeg op het moment dat ik het nodig had. Ik heb altijd geweten dat je vlak voor je dood opeens helemaal helder hebt waar je leven over ging en heb altijd de intense wens gehad dat moment naar voren te halen. Dat is gelukt! Ik ben een blij en dankbaar mens!

Dit was in een notendop hoe mijn weg na de  diagnose kanker is geweest.  Er is nog veel meer te vertellen en zodra ik weer geinspireerd ben zal ik dat doen.

Een lieve groet,

Wouthiera

 

Durfde ik weer te leven was de vraag! Toen ik mijn innerlijke licht groter maakte werd ik weer zichtbaar voor mezelf en daardoor voor anderen.

Mijn trouwe  vriend Willem!

Zo nu en dan informatie en inspiratie?

Schrijf je dan nu in voor de in Bloei spiratie en ontvang een door mij ingesproken visualisatie